Jak się oblicza podstawę wymiaru wynagrodzenia chorobowego w przypadku zmiany wymiaru czasu pracy?

Aby możliwie najdokładniej wyjaśnić takie obliczanie, najlepiej odnieść się do konkretnego przykładu. Załóżmy więc, że dany pracownik do końca zeszłego roku był zatrudniony na podstawie dwóch odrębnych umów o pracę. Każda z nich była w wymiarze ½ etatu. Od 1 stycznia roku bieżącego pracownik ten wykonuje pracę w oparciu o jedną ze wspomnianych umów, ale w podwyższonym wymiarze pracy. W maju tego samego roku pracownik stał się niezdolny do pracy, ponieważ zachorował. Jak należy zatem ustalić podstawę wymiaru wynagrodzenia chorobowego, a później zasiłku?

W takim przypadku za podstawę wymiaru wynagrodzenia chorobowego przyjmuje się wynagrodzenie pochodzące z umowy kontynuowanej, uzyskane za okres nastały po zmianie wymiaru czasu pracy. Z reguły przyjmowane jest przeciętne miesięczne wynagrodzenie, które zostało wypłacone pracownikowi za okres 12 miesięcy kalendarzowych, które poprzedzały miesiąc niezdolności do pracy. W przypadku braku tak długiego okresu zatrudnienia, należy przyjąć wynagrodzenie za pełne miesiące kalendarzowe ubezpieczenia.

W powyższym przykładzie pracownik do końca roku 2013 wykonywał dwie odrębne umowy o pracę. W związku z tym ewentualna niezdolność do pracy w wyniku choroby, a przypadająca w okresie wykonywania obu umów, wymagała ustalenia podstawy wymiaru osobno dla każdej z nich. Od 1 stycznia bieżącego roku pracownik ten jest zatrudniony na podstawie jednej umowy, z podwyższonym wymiarem czasu pracy. Aby obliczyć podstawę wymiaru świadczeń za okres choroby, trzeba zatem przyjąć przeciętne miesięczne wynagrodzenie, które uzyskał pracownik z tytułu wykonywania aktualnej umowy o pracę. Musi to być wynagrodzenie uzyskane za okres nastały po zmianie etatu, a więc w tym przypadku – od stycznia do kwietnia 2014 roku.

skwp baner

Post Author: admin

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *